Door Elsbeth Penninkhof | 25-11-2019

Marieke (-17 kilo) ‘Soms word ik wakker en denk ik dat ik het heb gedroomd’

Kleding van XS tot en met XL

Ik ben nu 43, sinds mijn 20ste ben ik een jojo’er geweest. De helft van mijn leven dus. Ik had kleding van XS tot en met XL. Want afvallen kon ik best: in de afgelopen 10 jaar ben ik wel drie keer 10 tot 12 kilo afgevallen. En dat in drie maanden tijd! Omdat ik altijd was gericht op een zo snel mogelijk resultaat, had ik ijzeren discipline! Maar de fout die ik keer op keer maakte was, dat ik alleen de symptomen aanpakte. Tijdens het afvallen was ik super streng voor mezelf; ik mocht nooit iets lekkers, geen enkele keer, tja dan gaan die kilo’s er snel af, maar het was echt afzien. Als ik dan weer in maat S paste, was eigenlijk nooit de vraag of ik ging terugvallen, maar wanneer dit ging gebeuren…

Een paar jaar geleden heb ik het boek Het geheim van slanke mensen gelezen. Hoewel het mij erg aansprak, want er werd naar de oorzaak en het proces gekeken, heb ik het boek toch weggelegd zonder er wat mee te hebben gedaan. Ik werkte fulltime, had het druk met een jong gezin en deed daarnaast ook een opleiding: voor mij was dat niet het juiste moment om ermee aan de slag te gaan. Als ik iets ermee wilde doen, vond ik dat ik tijd en ruimte ervoor moest hebben.


Klaar met schommelen, vechten en strijden

In het najaar van 2018 was ik er écht klaar mee. Ik besloot om in 2019 niet weer met een nieuwe afvalpoging te starten, maar ik wilde het definitief anders gaan doen. In de kerstvakantie was ik twee weken vrij, dit was een mooie gelegenheid bedacht ik! Ik meldde mezelf aan voor de gratis workshop van Skinnyminds en zo kreeg ik elke dag online lessen en opdrachten. Hierdoor werd ik heel enthousiast! Wat was dit concreet en positief gericht.

Opvallend was dat niet werd gekeken naar wat je niet meer mag eten (dieetdenken), maar er werd gekeken naar de mogelijkheden. Dat resulteerde in telkens een kleine stap voorruit. En die stap zette ik op een nieuwe weg waarbij blijvend resultaat het doel was. Ik wilde niet wéér een nieuwe poging in januari moeten doen. Ik besloot dat ik definitief klaar wilde zijn met het schommelen, vechten en strijden. Ik baalde er immers al de helft van mijn leven van. Ik voelde heel sterk de bereidheid om hier voorgoed mee af te rekenen, ik was klaar voor deze nieuwe stap.


De achtbaanrit

Op 1 januari besloot ik iets te doen wat ik nog nooit eerder had gedaan: in plaats van de hele dag op de nieuwjaarsreceptie oliebollen en lekkere hapjes te eten, wilde ik heel symbolisch starten met mijn nieuwe stap. Daarom ben ik in de middag gaan hardlopen. Nooit begreep ik wie dat nou zou doen op de eerste dag van het nieuwe jaar, maar nu deed ik het zelf! En tuurlijk heb ik ook van het nieuwjaarsbuffet gegeten, maar alleen als het een acht, negen of tien was. Dat was de gouden tip die ik uit de online lessen had onthouden: geef alles wat je eet een rapportcijfer en eet het niet als het lager is dan een 8.

Diezelfde week heb ik aan al mijn vrienden en familie verteld, dat ik gestart was met het coachplan van Skinnyminds en dat ik voorgoed wilde afrekenen met het ‘jojo effect’. Dit was voor mij een extra stok achter de deur: er was geen weg meer terug naar mijn oude levensstijl. Het voelde alsof ik in een achtbaan was gestapt: de beugels gaan dicht en de achtbaan gaat rijden, je kunt er niet meer uit, maar dat wilde ik ook niet. Ik was klaar voor deze nieuwe, maar ook hele spannende rit!


Van dippen naar dimmen

Bijna de helft van mijn leven was ik op het gebied van eten aan het dippen (denken in problemen). Gek eigenlijk realiseer ik me nu, want ik ben een ras optimist en denk verder juist altijd in mogelijkheden. Mijn glas is altijd halfvol. Maar wat betreft afvallen was ik altijd gefocust op het getal op de weegschaal, wat gaf het me een kick als ik resultaat zag! Als het getal omlaag ging op de weegschaal, dan werkte dat motiverend. Mijn ijzeren discipline werd beloond. Maar helaas was er ook de andere kant waarbij de weegschaal soms meer aan gaf terwijl ik toch niks lekkers had gegeten, hierdoor raakte ik gedemotiveerd. Zie je wel ik kan het toch niet… dacht ik dan.

Tijdens het coachplan heb ik ook wat afvallen betreft geleerd om te dimmen (denken in mogelijkheden), dat betekent dat ik mij focus op het proces en me richt op het maken van goede keuzes en niet op een zo’n snel mogelijk eindresultaat op de weegschaal. En ik kan je vertellen, dat is gewoon leuk en zo motiverend, je wordt er echt blij en positief van. Deze nieuwe levensstijl past zoveel beter bij mij!


Valkuilen

Om meer inzicht te krijgen in wat en hoeveel ik at, heb ik een half jaar gebruik gemaakt van de Eetmeter app van het Voedingscentrum. Die heb ik nu niet meer nodig, want het zit in mijn hoofd, maar het heeft me heel veel nieuwe inzichten opgeleverd die ik nog dagelijks gebruik.

Ik heb mijn valkuilen leren kennen, want ik at bijvoorbeeld altijd als ik heel druk was, of juist supermoe. Hoe ga je daar mee om? Vroeger zei ik: ‘oh ik ben moe, ik ga Netflixen op de bank met iets lekkers’, maar nu ga ik naar boven, poets ik mijn tanden en ga ik in bed nog even Netflixen. Zonder iets lekkers dus. En heel vaak val ik gewoon in slaap (eigenlijk ook het beste dat je kunt doen als je moe bent!). Eten uit beleefdheid of gewoon zonder na te denken omdat het er staat, waren ook grote valkuilen van mij. Dat doe ik ook niet meer, ik denk eerst na voor ik iets eet en ik bepaal wat ik in mijn mond stop en niemand anders.

Wat in ieder geval belangrijk is vind ik, is dat je je successen viert. Dus ook als je een valkuil door hebt en hierbij niet terugvalt in oud gedrag, noteer het en vier het! Dat motiveert!


Het bospaadje

Ik zie het afvallen en op gewicht blijven als een keuze tussen 2 verschillende wegen: een brede of een smalle weg. De helft van mijn leven heb ik de brede weg bewandeld; de weg van vermijding, deze is heerlijk begaanbaar, mooi geasfalteerd. Een heel makkelijke weg dus; als ik moe was of hard gewerkt had, dan pakte ik een reep chocola. Een heerlijke oplossing voor de korte termijn, je voelt je even wat beter, maar daarna raak je alleen maar meer gefrustreerd.

Sinds dit jaar loop ik op die andere nieuwe weg, je zou het kunnen vergelijken met een smal, kronkelig en overwoekerd bospaadje, vol met kuilen en hobbels (die staan voor de stemmetjes die tegen je zeggen: “Neem het gerust, je hebt het verdiend, wat doe jij nu moeilijk anderen zijn toch veel zwaarder dan jij, doe gezellig mee, dit kan je niet maken naar de ander om te weigeren!”. Die stemmetjes gaan niet zomaar weg, ik hoor ze nog steeds, herken ze direct, maar ze roepen niet meer zo hard als in het begin. Wat ben ik blij dat ik deze weg gevonden heb en waar deze weg naar toe leidt is zoveel mooier dan die brede geasfalteerde weg! Op het smalle bospaadje is veel meer te zien (mooie kleding in maat XS die ik nu blijvend pas, een veel betere conditie, lekker in je vel zitten, mindfull kunnen eten en je niet meer volproppen in een ‘all you can eat’ restaurant omdat je er immers voor hebt betaald, maar kiezen voor wat je echt lekker vindt en daar lekker van genieten).

Eenmaal klimmend en klauterend op dit overwoekerde paadje ging het mij steeds beter af en ik ging het gewoon leuk vinden om erop te lopen. Je kunt op een dag zoveel goede keuzes maken, dat smaakte naar meer. Ik raakte echt in een flow en zo viel ik uiteindelijk 17 kilo af!


De te kleine jurk

Toen ik dus eenmaal lekker in die flow zat dacht ik, ik ga eens wat geks doen! Ik koop gewoon een mooi jurkje dat mij veel te klein is. Ik heb het geprobeerd te passen en het zat lachwekkend krap, ik kon me er amper in bewegen. Ik ben de paskamer niet uitgegaan, maar keek in de spiegel en zei tegen mezelf: ‘Hier wil ik in gaan passen, dit wordt mijn volgende stap’. En dat is gelukt! Ik kocht het jurkje ruim 2 maten te klein, maar het zit nu als gegoten.

Ik heb ook besloten om al mijn veel te grote kleding nu echt een keer weg te doen. Altijd bewaarde ik het maar weer, omdat ik wist dat er een dag zou komen, dat ik die grotere maten weer zou moeten dragen. Maar dat is verleden tijd: ik heb voor het eerst in mijn leven er nu alle vertrouwen in dat dit nooit meer gaat gebeuren! Ik hou van het lopen op die smalle weg, als ik een keer val, sta ik de volgende dag gewoon weer op. Ik denk in kleine cirkels, als ik merk dat het getal op de weegschaal wat omhoog gaat, ben ik even weer wat strenger voor mezelf. Maar ik onthoud me echt niet van al het lekkers hoor, ik geniet alleen van het allerlekkerste! Af en toe heb ik nog dat ik ’s ochtends wakker word en even denk dat ik het allemaal heb gedroomd. Maar gelukkig zie ik dan dat het geen droom is, maar gewoon de werkelijkheid en dat maakt me heel gelukkig!


Dit gun ik iedereen

Tot slot wil ik het volgende nog zeggen tegen iedereen die dit leest: als je nou net als ik na zoveel jaren vechten tegen je gewicht, jezelf hierin eens rust in gunt en als je de bereidheid voelt om het definitief aan te pakken: ga die smalle weg op, ontdek jouw kuilen en hobbels! Je hoeft het niet alleen te doen, je bent deel van een coachgroep, waarbij elke deelnemer de eerste stappen op dezelfde weg zet. Daarnaast heb je ook een coach die jou hulp biedt.

Uiteraard moet je wel zelf lopen waarbij je onderweg zeker oog in oog komt te staan met je hobbels en kuilen. Deze zullen ook de nodige frustratie en onzekerheid met zich zullen meebrengen, maar je leert nieuwe, constructieve manieren om hiermee om te gaan. Dit doe je door hier bewuste keuzes in te maken en te genieten van het fijne gevoel dat het je oplevert als je een goede keuze hebt gemaakt. Wees mild voor jezelf als je een verkeerde keuze hebt gemaakt en even omvalt op deze weg. Sta gewoon weer op en maak bij de volgende hobbel de goede keuze. Vergeet niet je successen te vieren!

 


     

1 reacties op: Marieke (-17 kilo) ‘Soms word ik wakker en denk ik dat ik het heb gedroomd’
- SCHRIJF OOK EEN REACTIE -







Diana
Wat een herkenbaar stukje, heel inspirerend! Ik ben nog niet begonnen maar dit klinkt top!

Skinnyminds - Het geheim van slanke mensen