Door Mieke | 11-03-2017

Junkiegedrag

Journaliste Niki Rap (43) is dol op saucijzenbroodjes en haat diëten. Anderhalf jaar geleden ontdekte ze Het Geheim en viel 23 kilo af. Ze blogt regelmatig over afvallen, en vooral nooit afzien.

 

Tergend langzaam op een wortel knabbelen

Niki: Citroensapkuur, brooddieet, geen-brood-dieet, soepkuur: rigide gedoe vind ik het. Wie wil er nou bleekselderij met Hüttenkäse-dip als je ook stokbrood met brie kunt nemen? En wie wil er zo’n zuinig type worden dat zichzelf, tergend langzaam op een wortel knabbelend, nog een Spa rood inschenkt? Ik heb het niet in me, dat gedieet – op één poging in mijn puberteit na. Toen beeldde ik me – o schaamrood – in dat ik een ziekte had waardoor ik onmiddellijk dood neer zou vallen als ik een slok cassis of hand chips nam. Die modus hield ik precies 48 uur vol. Om me vervolgens uitgehongerd op de Hamka’s te storten en me heilig voor te nemen nooit, maar dan ook nooit meer, zo achterlijk streng te zijn.

 

Suffe doos met halve anorexia

Dat lukte. Eerst door jarenlang compleet in denial te gaan wat mijn gewicht betreft. En toen dat niet meer ging, ontdekte ik Het Geheim. Gewoon stroopwafels eten en langzaam metamorfoseren naar maatje petite: het wonder geschiedde. Nou ja wonder, ik at wel minder stroopwafels, want ik wilde een bikinilijf. ‘Niet lastig op een feestje?’ vroeg bijna iedereen om me heen. Of: ‘Dan leef je na zo’n stroopwafel zeker dagen op sla? ‘Nee joh, ik kan gewoon alles eten!’ riep ik uitgelaten. En als ik met vriendinnen naar een restaurant ging, deed ik dat ook letterlijk. Ik was de eerste om op het mandje brood met kruidenboter aan te vallen. Zelfs als die boter van die smerige ‘zalf’ was, smeerde en at ik rustig door. Extra portie friet erbij? Prima. En dat grand dessert bestelde ik ook. Want streng en tuttebollig zijn, daar houden wij niet van. Toch is het bepaald geen handige move om je helemaal vol te stouwen als een bikinilijf je ideaalbeeld is. Maar ik bunkerde door. Buikpijn van de patat-overdosis, een houten kop van de Chardonnay; who cares? Als ze maar niet dachten dat ik een suffe doos met halve anorexia was. Dat ik in de dagen erna alle drank afsloeg en mijn lunchtosti skipte om toch af te blijven vallen; daar hadden ze geen idee van. En ik baalde: ik vond het juist zo’n kick om tosti’s te blijven eten, wijn te drinken en dunner te worden. Dat ging perfect, op die vriendinnen-vreetfestijnen na. Waarom liet ik het elke keer uit de hand lopen?

 

De grootste cheesecake van de kaart

Tijdens De Lifestyle-workshop die ik volgde, viel opeens het kwartje. Mieke vroeg te beschrijven welke ‘oude bekenden’ je tegenhouden bij het veranderen. Op het voorbeeldlijstje stond onder anderen de Erkenningsjunk. Vond ik wat heavy klinken, maar wat klopte het eng goed: ‘Je hebt de neiging om te bewijzen aan anderen dat je heus nog wel veel en lekker eet.’ De neiging? De niet te remmen drang in mijn geval. Ik wilde het zo graag goed doen: én alles eten én dun zijn. Ik was dus eigenlijk waanzinnig streng voor mezelf.

 

Maar nu is dat klaar. Ik ben in de detox met m’n (erkennings)junkiegedrag. En sla nu regelmatig het brood af en zeg nee tegen de extra friet. Dat ze dan misschien ‘zie je wel, ze is toch zo’n lijn-konijn’ denken, kan me niks meer schelen. Ik kies zelf. En het blijft een genot om dan wel het grootste stuk cheesecake van de kaart te bestellen, gewoon omdat ik dat het allerlekkerst vind. Want afzien zal nooit mijn hobby worden.


     

0 reacties op: Junkiegedrag
- SCHRIJF EEN REACTIE -







Skinnyminds - Het geheim van slanke mensen