Door Mieke | 11-03-2017

Het Joggingsyndroom

Journaliste Niki Rap (43) is dol op saucijzenbroodjes en haat diëten. Twee jaar geleden ontdekte ze Het Geheim en viel 23 kilo af.

 

Exit hakken en jurkjes

Niki: ‘Ik heb al een man,’ sprak mijn goede vriendin verontschuldigend terwijl ze een nikszeggende broek en een duf vest uit de kast trok. Mijn verbaasde blik had ze dus wel opgemerkt – we gingen naar een feest for God’s sake – maar ze was stellig: de tijd van flinke hakken en blitse jurkjes was, nu ze gesetteld en moeder was, definitief voorbij. Een vers laagje mascara was alles wat eraf kon voor we de deur uitstapten (zij op haar gympen). Hoe onbegrijpelijk ik dit toen ook vond; mij overkwam een paar jaar later precies hetzelfde. Of eerlijk gezegd: bij mij nam het nog veel heviger vormen aan. Tijdens de zwangerschap van mijn oudste zoon maakten mijn lenzen plaats voor een bril en nog vele jaren na zijn geboorte kon je me uittekenen in een baggy spijkerbroek en wijde tuniek. Tuniek, ik heb het altijd een gruwelijk woord met hoog Margriet-gehalte gevonden. Maar wat maakte ‘t uit? De echtgenoot en het gezin waren binnen. De ruime outfits zaten ‘t lekkerst en camoufleerden mijn zwembandjes. Die werden, met dank aan veel chips en choco, steeds verder opgeblazen.

 

Immer gesoigneerde Françaises

Mijn vriendin en ik blijken niet de enigen als het gaat om nahuwelijkse en postnatale verslonzing. Zelfs de meest sophisticated vrouw in mijn omgeving valt eraan ten prooi als ze eenmaal geworpen heeft: het jogging-syndroom. En het is geen puur Nederlands fenomeen, lees ik in het geweldige 'Franse kinderen gooien niet met eten'. Daarin schrijft Pamela Druckerman, een Amerikaanse expat in Parijs, dat bijna alle jonge moeders in de VS zich uitsluitend op sneakers en met oversized luiertas buiten wagen. Dit in tegenstelling tot de altijd gesoigneerde Françaises, die – bébé of niet – immer hooggehakt en prachtig gerokt verschijnen. En dat niet alleen: drie maanden na de bevalling zijn de mamans bijna allemaal weer op gewicht.

 

R.E.S.P.E.C.T. à la Aretha

De Franse obsessie voor een platte buik en maatje zéro wil ik absoluut niet promoten, maar ik denk dat Françaises in de kern heel goed snappen hoe het werkt: wie meer aandacht aan z’n uiterlijk en zichzelf besteedt, voelt zich niet alleen beter, maar blijft ook makkelijker in vorm. Hé, dat is Het Geheim! De Grote Vijf volgens Mieke: meer bewegen, vaker tijd voor jezelf, genoeg contact met anderen, investeren in activiteiten waar je energie van krijgt en aandacht voor persoonlijke verzorging. Zelf heb ik ondervonden dat het super werkt. Even bellen met een vriendin en tegen elkaar aan zeuren heeft me al veel leeggesnaaide zakken chips gescheeld. En mijn driewekelijkse manicure in de nagelstudio – waar ik niet alleen van indrukwekkende nagels, maar ook van de laatste Achterklap-roddels wordt voorzien – zorgt voor zo’n boost dat ik met liefde een rondje extra ga sporten. R.E.S.P.E.C.T., find out what it means to me: ik ga voor de Aretha Franklin-instelling, maar dan met eenpetite randje.


     

1 reacties op: Het Joggingsyndroom
- SCHRIJF OOK EEN REACTIE -







Ipie
Ik snap best dat de schrijfster bedoelt dat je jezelf goed moet verzorgen, maar de zin "mijn lenzen maakten plaats voor een bril" vind ik in deze context echt belachelijk. Alsof je met een bril slordig en onverzorgd bent. Voor de meeste vrouwen is een bril een zorgvuldig uitgezocht hulpmiddel waarvan sommige vrouwen meerdere exemplaren hebben. Ik vind juist dat een bril een vrouw enorm kan ophalen.

Skinnyminds - Het geheim van slanke mensen