Door Mieke | 11-03-2017

Echt zielig

Journaliste Niki Rap (43) is dol op saucijzenbroodjes en haat diëten. Twee jaar geleden ontdekte ze Het Geheim en viel 23 kilo af. Ze blogt regelmatig over afvallen, en vooral nooit afzien.

 

Horrorlente? Schransen!

Niki: PMS, horrorlente, echtelijk getwist, losgeslagen kinderen, veel te strakke deadlines, afbellende vriendinnen, zichzelf vermenigvuldigende administratiebergen: al deze tegenvallers kunnen voor mij het startschot zijn voor een niet te remmen behoefte aan ordinair geschrans. Van een doos Celebrations (hoe verkeerd gekozen kan een naam zijn), tot een zak dry roasted pinda’s en van een bak sea salt chips tot een beker Non Stop Chocolate Chip Cookies (hoe raak kan een naam gekozen zijn): als het maar vet, zoet en veel is. Ik ben zielig dus ik eet, snap je.

 

O, die arme vrouw

Zieligheids-technisch scoor ik sowieso vrij hoog: ik ben namelijk gehandicapt. Al m’n hele leven. Ik ben veel te vroeg geboren en heb daardoor een hersenbeschadiging die me fysiek beperkt (mentaal ben ik volgens mij redelijk in orde). Gevolg: ik ben spastisch in mijn benen en loop heel slecht. Sinds een paar jaar heb ik zelfs een rollator. Een rollátor. Vorige week keek iemand naar dat ding en toen naar mij. Totaal verbouwereerd zei-ie: ‘Hè? Zo jong! Meestal zie je alleen oudjes met zo’n apparaat!’ Die openheid van zaken kon ik wel waarderen. Want meestal denken mensen alleen maar: o, die arme vrouw. Hoe ik dat weet? Ik leid het af aan hun meelijwekkende of ontwijkende blikken. Soms zeggen ze ‘t ook gewoon: ‘O, wat erg voor je!’. En daar ben ik ‘t soms roerend mee eens, vooral op dagen van hormonale-, werk- of gezinsstress. En dan zijn de XL Jodenkoeken ineens heel aantrekkelijk. Ja sorry, ik ben invalide!

 

X-benen en zakken chips 

Inmiddels ben ik wel mooi heel veel afgevallen. Daarvoor moest ik uit de all you can-eat-modus. Dat heb ik met liefde gedaan. Want behalve misselijkheid, kwabben en ergernis levert dat loos gaan op de voorraadkast niks op. Het weer wordt er niet beter op, en werkdruk en ruzies los je niet op met een chocolaatje (of tien). Nee, heilig ben ik niet geworden. Vooral bij PMS ga ik nog altijd graag roven. Maar nu besef ik: oké, ik heb demunchies. Het is wat het is. En dat is de crux: ik accepteer ‘t. Niet alleen die vreetbuien, maar ook mijn handicap. Ja, ik heb X-benen. Ja, ik heb een driewieler, omdat ik omval met een gewone fiets. En een lui oog heb ik ook. I am what I am, take it or leave it. Dat besef zorgt dat ik, zelfs als ik op m’n hormonale toppen ben, nu relaxed kan stoppen na een halve zak chips. Die hele doos Marsjes en Twixen gaat er alleen doorheen als mijn man en zoons meehelpen. Het is mooi zo: zelfs die rollator kan me niks meer bommen. Mensen kijken maar wat ze willen, ik voel me goed en ben gewoon de moeite waard om naar gekeken te worden. Hoezo zielig?

 


     

5 reacties op: Echt zielig
- SCHRIJF OOK EEN REACTIE -










Patricia
ohhhh wat erg, ja ik ben ook heel zielig want ik ben gescheiden en heb kinderen in de puberteit en ik heb een hele drukke baan en het lukt me soms niet om al die bordjes omhoog te houden. wat een inspiratiebron is jouw tekst, niet omdat je een beperking hebt maar omdat het inderdaad allemaal wel erg zielig klinkt en ik klink dus ook zo. wat erg.....

Rineke
Wauw. Die komt binnen zeg. Dank je wel. X

Ingrid
Mag ik zeggen dat ik met een glimlach op mijn gezicht dit gelezen hebt. Gewoon top hoe je met jouw leven omgaat. Voorbeeld en weer wat meer motivatie om zelf ook weer door te gaan.

Ipie
Heerlijk nuchter geschreven; met beide (X-)benen op de grond ????. Prachtig begin van de nieuwe week!

-
Wat kan jij leuk schrijven zeg - enne....petje af

Skinnyminds - Het geheim van slanke mensen